Decydując się na specjalizację kulturoznawczą (kiedyś była taka u nas) nie miałem zielonego pojęcia o tym, jak wielką rolę w moim życiu odegra ta - nie w pełni świadoma i przemyślana - decyzja. Okazało się bowiem, że nie tylko będę mógł wzbogacać swą wiedzę z zakresu sztuki szeroko rozumianej, ale i stanę się w pewnym sensie budowniczym, któremu dane jest dołączyć jedną małą cegiełkę do pomnika zwanego kulturą. A wszystko to dzięki warsztatom literackim prowadzonym przez poetkę, panią dr Danutę Muchę, która obudziła we mnie (i chyba z czystym sumieniem stwierdzić mogę, że we wszystkich uczestnikach tych niekonwencjonalnych zajęć) ducha poety. Przed rozpoczęciem warsztatów, nie miałem pojęcia, że w mojej grupie otaczają mnie tak wielce utalentowane jednostki, że > koleżanka, z którą nigdy wcześniej nie rozmawiałem, nadaje na tych samych falach co ja a kolega, który twierdził, że zajęcia, na które uczęszcza są stratą czasu, napisze wiersz "wysokich lotów". No i wreszcie ja... żegnam Uczelnię nie tyle jako magister, lecz jako poeta abstrahujący od wszelakiej kwalifikacji i oceny własnej poezji. Bo nie > jest najistotniejsze, drogi Czytelniku, to jak się pisze. Na uznanie zasługuje już sam fakt wyzwolenia z wnętrza siebie skrywanych emocji i przelania ich na papier. My, uczestnicy warsztatów, nieświadomi wcześniej swego pióra, dostaliśmy szansę pokazania skrywanych umiejętności. Nasza twórczość została doceniona przez panią Danutę, > nabrała charakteru i powoli gości na półkach księgarń. Więc, jeśli drzemie w tobie chęć pisania, posiadasz dar zwany niepokojem twórczym - nie czekaj! Pisz o tym, co ci w duszy gra.

Bartosz Pietrzak 2007 rok, członek SKN Literatów